خانه دوست کجاست

در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد

رهگذرشاخه نوری که به لب داشت

به تاریکی شنها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت

نرسیده به درخت کوچه باغی است

که از خواب خدا سبز تر است

و در ان عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دو قدم مانده به گل

پای فواره جاوید اساطیرزمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد

در صمیمیّت سیال فضا

خش خشی می شنوی

کودکی می بینی

رفته از کاج بلند

جوجه بردارداز لانه

و از او می پرسی ... خانه دوست کجاست؟

                                        خدانگهدار

خداحافظی خیلی سخته، اونم از کسانی که واقعاً دوستشون داشتی و می دونی که دیگه هرگز اونها نخواهی دید

می خوام برم...می خوام برم

من دیگه طاقت ندارم

خورشیدراباخودم می برم

ستاره هاپشت سرم

ابرمسافرم میادوهمه می شن هم سفرم

می خوام برم...می خوام برم

من دیگه طاقت ندارم

مثل پرنده توقفس

به سوی توپرمی زنم

ازاین همه قشنگیهابه سوی اسونی دل می کنم

بخاطرتوبودموندم وخوندم

ولی بدونه تو

می خوام ازرفتن بخوانم

می خوام برم...می خوام برم

من دیگه طاقت ندارم

موندن هرگز...خداحافظ

***دیگه طاقت ندارم***

نمی دانم چراگاهی حوصله خودم ندارم حوصله خودمو٬ روزگارو٬

زندگی وهر چی که شما بگید. گاهی وقتا اینقد دلم میگیره که

دلم می خواد یه جایی بود که فقط برم اونقد داد بزنم و گریه کنم تا

ازنفس بیفتم هیچکسی ام نباشه که دلیل این اشکاو فریادمو بپرسه

جز اون کسی که دلیل هر دلیلی رو میدونه.

گاهی اسمون قلبم اونقد ابری و گرفته می شه که حتی بارون

چشامم نمی تونه دردشو کم کنه.ولی تو تموم ای لحظات دلم به یه

نفر خوشه به کسی که همیشه وقتی عصبانیم با حرفاش ارومم می کنه٬

هر گاه گریه می کنم همراه من اشک می ریزه.هروقت خسته میشم

تنها شانه های اونه که دلیل ادامه دادنم میشه.

هروقت ناامید می شم عشق اونه که امیدوارم می کنه.

کاش باور کنه که تمامی هستی ام شده.کاش بدونه بدون اون زندگی

دیگر بی بها خواهدبود٬دیگه دلیلی واسه ادامه دادنش ندارم.

اگه اینارو باور بکنه و بدونه تنها دلیل این زندگیه هرگز دم ازرفتن

نخواهد زدو برای ماندن خواهد جنگید.

دلیل آخرینمی پس بمان تا بدونم که دوستم داری.

(اینارو الان گفتم از هیچ نوشته ای گپی نکردم همش دردو دلم بود همین)

اشکهایم راباور کن که تنها دلیل روانه شدنشونی٬ قلبم راباور کن

که توتنها دلیل تپیدنش هستی٬ دستان سردم راباور کن که دستان

مهربان وگرم توست که به آن گرمای زنده بودن را هدیه میدهد.

نگاهم راباورکن که فقط تو دلیل دیدنش هستی و وجود را باور کن که تو تنها دلیل ماندنش هستی.

        باور کن تا ای دلیل تمامی دلایلام

چون یتیم بی پدر گریانم..درمانده در دست خصمانم.خسته از گناهانم و زخویشتن

نالانم..خراب عمر و مفلس روزگار:

                              من آنم          

  ای جمله بی کسان عالم را کس.............یک جو کرمت تمام عالم را بس

  من بیکسم و کسی ندارم جز تو..............یا رب تو بفریاد من بیکس رس

امشب هوای دلم نمناک و بارونی است

به روزای رفته نگاه میکنم.......

میترسم از این حس مدام.......همه زندگی منو بردی از تهی بودن متنفرم

مدت هاست خودم را گم کرده ام

کاش میشد بدون خودم زندگی کنم 

کاش  به  آخرمیرسید این عمر ...........

از لحظه های خودم فرار کردم

به تو پناه بردم واسیر لحظه های تو شدم

سخت فسرده ام کردی.

دل به مرگ سپرده ام

بذار فراموش کنم که از تو هیچ چیز ندارم

زمستون بود!................

سرده.!.!

روزی که مردم به یادم شعری بخوانند

پر از هق هق بارون و بی قراری کبوتر

ببینم شما کسی رو سراغ ندارید دلتنگی هامو....................؟